انواع رایج کابل های فیبر نوری

با توجه به نوع فیبر: کابل‌های نوری را می‌توان به کابل‌های نوری یک حالته-و کابل‌های نوری چند حالته تقسیم کرد. کابل‌های نوری تک حالته اجازه می‌دهند فقط یک حالت نور در فیبر منتقل شود که برای سیستم‌های ارتباطی با سرعت بالا و مسافت‌های طولانی مناسب است. کابل‌های نوری چند حالته امکان انتقال چندین حالت نور را در فیبر فراهم می‌کنند که برای سیستم‌های ارتباطی کوتاه-مسافت-متوسط ​​تا-با سرعت کم{8}} مناسب است.

 

با توجه به ساختار هسته: کابل های نوری را می توان به کابل های نوری رشته ای، کابل های نوری لوله شل مرکزی، کابل های نوری اسکلت و کابل های نوری نواری تقسیم کرد. کابل های نوری رشته ای با چرخاندن چندین فیبر نوری در اطراف یک عضو تقویت کننده مرکزی ساخته می شوند. کابل های نوری لوله شل مرکزی با مونتاژ فیبرهای نوری در یک لوله مرکزی به علاوه یک عضو تقویت کننده و یک غلاف ساخته می شوند. کابل های نوری اسکلت با تعبیه فیبرهای نوری در شکاف های یک اسکلت برای تشکیل هسته کابل ساخته می شوند. کابل های نوری ریبون با چیدمان فیبرهای نوری متعدد در یک ساختار روبانی و سپس کابل کشی آنها ساخته می شوند.

 

با توجه به محیط استفاده: کابل های نوری را می توان به کابل های نوری داخلی و کابل های نوری در فضای باز تقسیم کرد. کابل‌های نوری داخلی عمدتاً برای کابل‌کشی ارتباطی در داخل ساختمان‌ها استفاده می‌شوند که به انعطاف‌پذیری خوب و مقاوم در برابر شعله نیاز دارند. کابل های نوری در فضای باز برای تخمگذار خطوط ارتباطی در فضای باز استفاده می شود که به مقاومت در برابر آب و هوا، استحکام کششی و مقاومت در برابر فشار نیاز دارند.